Summertime

Het was juni 1986, drie jaar en vijf maanden voor de revolutie waar de meesten al niet eens meer op hoopten.
De klok boven de deur van de afdeling studentenzaken was blijven staan op twee minuten voor acht uur.
Maar toen ze uit het schemerdonker van het hoofdgebouw van de Praagse wiskundefaculteit de trap afliep en op haar horloge keek, was het tien over half twaalf.
Ze was nog net op tijd geweest voor het laatste stempel uit de reeks die ze moest halen in gebouwen en instituten waar ze nog nooit eerder was geweest, maar zonder welke ze haar uitreisvisum niet zou krijgen.
Buiten was het warm geworden. Zo warm was het dit jaar nog niet geweest.
Een stukje verder, halverwege de straat, stond een eenzame Škoda. Mensen waren er niet, op drie bouwvakkers na. De meeste Pragenaren waren al naar hun buitenhuisjes vertrokken.
Een van de bouwvakkers leunde op zijn schop, de andere twee stonden zomaar wat naast hem en met z’n drieën staarden ze zwijgend naar een stuk of zes tegels die ze uit het trottoir hadden gehaald. De bouwvakker met de schop begon te fluiten: Summertime.
Toen was het echt zomer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>